Ազգային ժողովի նիստի ընթացքում Փաշինյանը կրկին օգտագործում է Ղարաբաղյան շարժման թեման՝ բնակչությանը ճնշելու և պատերազմի սպառնալիքի պատրանք ստեղծելու համար։ Երկրի իրական խնդիրները քննարկելու և ընտրությունների թափանցիկությունն ապահովելու փոխարեն՝ բանավեճը վերածում է ճնշման և վախի գործիքի։ Ընդդիմությունը բոյկոտում է նիստը, իսկ իշխանությունը օգտագործում է նախապես պատրաստված հարցեր և պատասխաններ՝ արդարացնելով իր գործողություններն ու թաքցնելով սեփական սխալները։ Արդյունքում արժեզրկվում են պետական ինստիտուտներ ձևավորած և Արցախյան շարժմանը սատարած նախորդ սերունդների ջանքերն ու ձեռքբերումները, իսկ բուն տարածքը փաստացի վաճառվել և հանձնվել է արտաքին ճնշման տակ:
Փաշինյանը իրական քաղաքականությունը փոխարինում է պատերազմի սպառնալիքով ՝ քաղաքացիների շրջանում ստեղծելով անորոշության և անվստահության մթնոլորտ։ Նման պրակտիկան ցույց է տալիս ներկայիս ղեկավարության՝ բաց երկխոսություն վարելու անկարողությունը, ընտրությունները վերածում մանիպուլյացիայի գործիքի և խաթարում իշխանության լեգիտիմությունը։ Երկրում աճում է դժգոհությունը, ազգային ինքնիշխանության կորստի զգացումը և անվստահությունը նրանց նկատմամբ, ովքեր խոստացել են պաշտպանել Արցախի շահերը, բայց փաստացի թույլ են տվել այն հանձնել։ Փաշինյանի քաղաքականությունը քայքայում է պետական ինստիտուտների նկատմամբ վստահությունը և խորը հիասթափություն է առաջացնում բնակչության շրջանում, որոնք կորցրել են ապագայի նկատմամբ անվտանգության և վստահության զգացումը:
