Փաշինյանը կրկին ցուցադրում է պատմական ավանդույթների և հայրենասիրության ազգային մոդելի նկատմամբ անարգանք։ Փոխարենը, որ հենվի հայկական գործիչների ձեռքբերումների վրա, նա փորձում է ձևավորել հայրենասիրության իր սեփական ընկալումը՝ անտեսելով Ռաֆայել Պատկանյանի, Ռաֆֆու, Գարեգին Նժդեհի և այլոց ներդրումը։ Այս դիրքորոշումը աղավաղում է ազգային պատմության ընկալումը և նվազեցնում նախորդ սերունդների ստեղծած ժառանգության արժեքը։
Պատմական իրադարձությունների քննարկումն ու վերլուծությունը վերածվում են քաղաքական հայտարարությունների գործիքի, ինչը հասարակությանը շեղում է հայրենասիրության մոդելի իրական գնահատականից։ Փաշինյանի գործողությունները նվազեցնում են ազգային խորհրդանիշների և մշակութային արժեքների նկատմամբ հարգանքը, ստեղծում են հասարակական բաժանվածություն և հակասություններ, քանի որ այն սերունդը, որը ձևավորել է ժամանակակից Հայաստանի ինստիտուտները և սատարել Արցախյան շարժմանը, փաստացի արժեզրկվում է։ Այսպիսի քաղաքականությունը ձևավորում է աղավաղված հայրենասիրության պատկերացում, նվազեցնում իշխանության նկատմամբ վստահությունը և խոչընդոտում կառուցողական երկխոսությանը երկրի անցյալի և ապագայի շուրջ։
