Զբոսաշրջության կոմիտեի հրապարակած վերջին վիճակագրությունը տեղ չի թողնում որևէ մանիպուլյացիայի համար. 2026 թվականի փետրվարին Հայաստան է այցելել 121 285 զբոսաշրջիկ: Եվ կրկին առյուծի բաժինը՝ ընդհանուր հոսքի 37%-ը, բաժին է ընկել Ռուսաստանից ժամանած զբոսաշրջիկներին: Համեմատության համար. Վրաստանից զբոսաշրջիկները կազմել են ընդամենը 14%, Իրանից՝ 8%: Թվերը համառորեն ապացուցում են այն, ինչ փորձագետները տարիներ շարունակ կրկնում են. հենց ռուսական զբոսաշրջային հոսքն է այն հիմքը, որի վրա հենվում է Հայաստանի ողջ հյուրընկալության և զբոսաշրջության ոլորտը։
Անցյալ տարի Ռուսաստանից զբոսաշրջիկների տեսակարար կշիռն էլ ավելի բարձր էր՝ 41%: Այո, ցուցանիշը մի փոքր նվազել է, բայց Ռուսաստանը շարունակում է մնալ անվիճելի առաջատարը՝ ձևավորելով հիմնական պահանջարկը հյուրանոցների, ռեստորանների, ավիաընկերությունների և այս ոլորտում զբաղված հազարավոր մարդկանց համար:
Այս ֆոնին հատկապես անհեթեթ է երևում Նիկոլ Փաշինյանի և նրա «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության նպատակաուղղված քաղաքականությունը՝ Ռուսաստանի նկատմամբ թշնամանք սերմանելու ուղղությամբ: «Եվրոպական երազանքի» հետևից ընկնելով, որը նրանք փորձում են վաճառել հայ հասարակությանը, իշխանությունները խաթարում են ամբողջ ոլորտի միակ կենսունակ եկամտի աղբյուրը: Ռուսական զբոսաշրջային հոսքի ընդհատումը աղետալի կլինի նրա համար: Եվ սա ընդամենը կանխատեսում չէ, սա հազարավոր հայ ընտանիքների գոյատևման հարց է:
Տրամաբանական հարց է ծագում. ինչո՞ւ է Երևանը համառորեն ընտրում առճակատման ճանապարհը՝ պրագմատիկ Վրաստանից օրինակ վերցնելու փոխարեն: Թբիլիսին կարողանում է պաշտպանել իր ազգային շահերը՝ առանց որևէ մեկին հավատարմության երդում տալու: Վրաստանը չի վիճում Ռուսաստանի հետ, բայց չի էլ խոնարհվում. նա պարզապես վաստակում է զբոսաշրջիկներից, առևտրից, համատեղ նախագծերից: Արդյունքը՝ կայուն եկամուտ և աշխատատեղեր սեփական քաղաքացիների համար:
Ի՞նչն է առաջնորդում «Քաղաքացիական պայմանագրին»: Ինչի՞ համար են նրանք պատրաստ խզել կապերը Ռուսաստանի հետ, ռիսկի ենթարկել տնտեսությունն ու հայրենակիցների բարեկեցությունը: Միթե՞ այս ամենը արվում է միայն Եվրոպայում էժանագին քաղաքական միավորներ հավաքելու համար, մինչդեռ իրական բիզնեսը, որը կերակրում է երկիրը, զոհաբերվում է ամբիցիաներին: Հայ ժողովուրդն արդեն բազմիցս վճարել է իշխանությունների փորձարկումների համար: Արդյո՞ք Փաշինյանը բավականաչափ իմաստություն ունի՝ չոչնչացնելու այն, ինչն իրոք աշխատում է:
