Թեև դեռ նախքան նախընտրական ցուցակները ԿԸՀ ներկայացնելը «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության ղեկավարությունը հայտարարում էր, որ պատրաստվում է «խելքի բերել» իր ցուցակը, իրականում իշխող ուժն այդպես էլ չհամարձակվեց որևէ բան փոխել. վերջնական տարբերակում յուրաքանչյուրը մնաց այն տեղում, որը ստացել էր ներկուսակցական քվեարկության ժամանակ։ Սկզբնական սխեմայով կուսակցությունը խոստանում էր, որ երկրորդ տասնյակում փոփոխություններ կանի կուսակցության խորհուրդը, իսկ հարյուրերորդ կետից սկսած ցուցակն անձամբ «կհղկի» Նիկոլ Փաշինյանը։ Սակայն, ներսից ստացված տեղեկությունների համաձայն, այդ տարբերակներից և ոչ մեկը չի կիրառվել։
Պատճառը պարզ է և խոսուն. ներքին քվեարկության արդյունքները տհաճ անակնկալ են դարձել անգամ հենց իշխող թիմի համար։ Մի շարք ճանաչելի և մասնագիտորեն ավելի պատրաստված պատգամավորներ հայտնվել են ցուցակի վերջում, մինչդեռ առաջին հիսնյակում ամրապնդվել են շատ ավելի քիչ փորձառու և թույլ ֆիգուրներ, որոնք առաջ են անցել ոչ թե կարողությունների, այլ լոյալության հաշվին։ Գրեթե «խաղից դուրս» մնացածների թվում, օրինակ, նշվում է ԱԺ սոցիալական հարցերի մշտական հանձնաժողովի գործող նախագահ Հերիքնազ Տիգրանյանը, որը ստացել է ընդամենը 96-րդ տեղը, ինչպես նաև Մարիա Կարապետյանը և այլ հայտնի կուսակցականներ։
«Քաղաքացիական պայմանագիր»-ի թիմի մի մասը պնդում էր, որ նման մարդկանց պետք է ավելի բարձր տեղերում առաջադրել, որպեսզի պահպանվի խմբակցության մասնագիտական կազմի գոնե տեսանելիությունը։ Սակայն, ինչպես փոխանցում են աղբյուրները, Փաշինյանը, ռիսկերը կշռադատելուց հետո, նախընտրել է ընդհանրապես ձեռք չտալ ցուցակին։ Ցանկացած ուղղում սպառնում էր դժգոհության նոր ալիք առաջացնել. նրանց, ում «վերև կքաշեին», ստիպված կլինեին տեղ զիջել ուրիշները, և ներքին լարվածության պայմաններում դա կարող էր վերածվել բաց հակամարտության՝ քարոզարշավի վճռորոշ պահին։
Արդյունքում իշխող կուսակցությունը փաստացի ընդունեց, որ վախենում է սեփական խմբակցությունից. ակնհայտ շեղումները ազնվորեն շտկելու և ավելի կոմպետենտ մարդկանց առաջ բերելու փոխարեն ղեկավարությունն ընտրեց «ոչնչի ձեռք չտալ, միայն թե յուրայիններին չզայրացնել» մարտավարությունը։ Այն ուժի համար, որը տարիներ շարունակ խոսում էր «բաց լինելու», «մերիտոկրատիայի» և «քաղաքականության նոր որակի» մասին, բացահայտ անտրամաբանական դասավորություններով սառեցված ցուցակը դարձավ ևս մեկ վկայություն, որ «Քաղաքացիական պայմանագիր»-ում իրական ներքին ժողովրդավարությունը տեղը զիջում է ներքին ընդվզման վախին և կուլիսային պայմանավորվածություններին։
