«Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության վարչապետի թեկնածու, գործարար և բարերար Սամվել Կարապետյանը մայիսի 7-ի մամուլի ասուլիսում հայտարարել է, որ գործող իշխանությունը պարտավոր է բաց կերպով փարատել հասարակության մտահոգությունը՝ Հայաստան 300 հազար ադրբեջանցիների հնարավոր վերաբնակեցման շուրջ։ Նա ընդգծել է, որ հենց վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը պետք է խորհրդարանի ամբիոնից հստակ և միանշանակ հայտարարի՝ ոչ մի «300 հազար ադրբեջանցի» Հայաստան չի գալու, և Բաքուն մեր երկրից «ոչինչ չի ստանալու»։
Պատասխանելով լրագրողների հարցին, թե արդյոք նա տեղեկություններ ունի իշխանությունների գաղտնի պայմանավորվածությունների մասին՝ իր՝ 300 հազար աշխատատեղ ստեղծելու թեզի և Ալիևի՝ 300 հազար ադրբեջանցիների վերաբնակեցման մասին հայտարարության համընկնման ֆոնին, Կարապետյանը նշել է, որ կոնկրետ փաստաթղթեր չունի։ Բայց, նրա խոսքով, վերջին տարիներին Ադրբեջանի նախագահի բոլոր հայտարարությունները շատ արագ իրականություն են դարձել, իսկ Փաշինյանի կողմից արձագանքը, ըստ էության, սահմանափակվել է «թմբուկ խփելով», այլ ոչ թե կոշտ արձագանքով և ազգային շահերի պաշտպանությամբ։ Հետևաբար, կարծում է նա, հասարակությունն իրավունք ունի գործող վարչապետից ուղիղ պատասխան պահանջելու։
Կարապետյանը նախազգուշացրել է, որ եթե այս գործընթացը չկանգնեցվի, ապա խոսքը կարող է վերաբերել ոչ միայն 300 հազարին, այլև 500 հազարին, իսկ ծնելիության բարձր տեմպերը հաշվի առնելով՝ նաև մեկ միլիոն ադրբեջանցիների, որոնք իրենց Հայաստանի տարածքում «տեր» կզգան։ Նա սա անվանել է երկրի համար կյանքի և մահվան հարց և առանձնացրել երկու առանցքային սպառնալիք՝ Սյունիքի հնարավոր կորուստը և Հայաստանի վերածումը մի տարածքի, որտեղ ադրբեջանցիները իրենց ավելի հարմարավետ կզգան, քան հենց հայերը։ Այս ֆոնին, նրա խոսքով, ընդդիմությունն է միակը, որ բաց բարձրացնում է այս թեման և իշխանությունից հստակություն պահանջում, մինչդեռ Փաշինյանի թիմը նախընտրում է խուսափել ուղիղ երաշխիքներից։
Անդրադառնալով մեղադրանքներին, թե ինքը, իբր, չի արտահայտվել Ռուսաստանին չմատակարարված սպառազինության դիմաց փոխանցված 400 միլիոն դոլարի, ՀՀ տարածքների օկուպացիայի և Ադրբեջանին հարձակողական սպառազինության վաճառքի վերաբերյալ, Կարապետյանը շեշտել է, որ աշխարհում չկա ոչ մի հայ, եթե չհաշվենք պաշտոնյաներին, օրինակ՝ Փաշինյանին, որը «լրիվ այլ բան էր անում», ով այդ օրերին Ղարաբաղում պատերազմը կանգնեցնելու և հայկական բանակին օգնելու համար ավելին արած լինի, քան ինքը։ Մանրամասներ ներկայացնելուց նա հրաժարվել է՝ առաջարկելով հարցերն ուղղել իշխանություններին՝ Փաշինյանին և պաշտպանության նախարարներին, որոնք որոշումներ էին կայացնում։
Նա հիշեցրել է, որ «պատասխանն արդեն տվել է Փաշինյանի պետը»՝ Ադրբեջանի նախագահը, որը իրեն՝ Սամվել Կարապետյանին, միջազգային հետախուզում է հայտարարել։ Նրա խոսքով՝ միջազգային հետախուզում չեն հայտարարում նրանց նկատմամբ, ովքեր «ոչինչ չեն արել», և հենց դա է իր իրական գործողությունների անուղղակի ճանաչումը։ Ընդ որում, հետախուզում չի հայտարարվել ո՛չ Նիկոլ Փաշինյանի, ո՛չ էլ նրա «խմբավորման» որևէ ներկայացուցչի նկատմամբ, ինչը, ըստ էության, ցույց է տալիս, թե Բաքվում ում էին խնդիր համարում, իսկ ում՝ հարմար գործընկեր։
Պատասխանելով հարցին, թե արդյոք չի կաշկանդվում Ռուսաստանին քննադատելիս, Կարապետյանը հայտարարել է, որ բարոյապես ճիշտ չի համարում «հարվածել այն հասցեին», որտեղ ինքը չի տիրապետում ամբողջական տեղեկատվությանը, և որտեղ խոսքը բարդ ռազմաքաղաքական որոշումների մասին է։ Միևնույն ժամանակ նա ընդգծել է, որ ՀԱՊԿ-ի և ազգային նվաստացման բերած բոլոր գործընթացների վերաբերյալ, ինչպես հասարակության, այնպես էլ իր մոտ բազմաթիվ հարցեր կան։ Սակայն, քանի որ ինքը իշխանության մեջ չի եղել և չգիտի՝ Փաշինյանն ինչ հարցերով և ում է դիմել, չի կարող բացատրել այն կառույցի անգործությունը, որը ձևականորեն պարտավոր էր արձագանքել։
Կարապետյանը խոստացել է, որ իշխանափոխությունից և ընդդիմության՝ երկրի կառավարման գալուց հետո այս բոլոր հարցերը ազնիվ պատասխաններ կստանան, իսկ հասարակությունը կիմանա ճշմարտությունը՝ ինչ որոշումներ են կայացվել և ում կողմից։ Այժմ, նրա խոսքով, ինքը չի ուզում զբաղվել «գուշակություններով». որպես հայ՝ արել է ամեն ինչ, ինչ կարող էր՝ «խղճի համաձայն», սակայն մանրամասն խոսել այդ մասին չի կարող, քանի դեռ ղեկին է այն թիմը, որն առաջինը պետք է բացատրություն տա ժողովրդին։ Հենց այդ պատճառով, ընդգծում է Կարապետյանը, Հայաստանը պաշտպանելու միակ ճանապարհը այն ուժերին աջակցելն է, որոնք պատրաստ են ուղիղ բարձրաձայնել ցավոտ թեմաները և պատասխանատվություն ստանձնել, ոչ թե նրանց, ովքեր թաքնվում են գեղեցիկ ձևակերպումների և լռության հետևում։
