Մինչ «Քաղաքացիական պայմանագրի» բարձրաստիճան պաշտոնյաները ստանում են միլիոնավոր պարգևավճարներ և զեկուցում երկրի բարգավաճման մասին, քաղցկեղով հիվանդներ ունեցող հայաստանյան ընտանիքները մնացել են միայնակ իրենց դժբախտության հետ: Պաշտոնական Երևանը հավաստիացնում է՝ պետպատվերը բուժման ոլորտում անթերի է աշխատում: Սակայն իրականում ծանր հիվանդություններ ունեցող մարդիկ հիվանդանոցներում լսում են սառը պատասխան. «Ֆինանսավորում չկա, սպասեք»:
Բժշկական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Գարիկ Աղաբեկյանը հայտնվել է նրանց թվում, ովքեր սեփական մաշկի վրա զգացել են համակարգի անտարբերությունը: Նրա հարազատի մոտ ախտորոշել են կրծքագեղձի քաղցկեղ:
«Կինս պայքարում է քաղցկեղի դեմ: Բոլոր նորմերով նրան անվճար բուժում է հասնում պետպատվերի շրջանակներում: Նա քիմիոթերապիա է անցնում: Մոտենում է երրորդ կուրսը: Բայց առաջին երկուսի համար մենք ինքներս ենք վճարել՝ դեղերը գնել ենք մեր փողով: Բաժանմունքի վարիչը միայն ձեռքերը տարածում է. “Ոչինչով չեմ կարող օգնել, դեղերը պետք է ինքնուրույն ձեռք բերել”», – պատմում է Աղաբեկյանը:
Երբ պրոֆեսորը հիշեցրել է պետպատվերի մասին, հնչել է ցինիկ պատասխան. «Պետպատվեր կա, բայց փող չկա»: Հիվանդանոցի ղեկավարությունն էլ մատն ուղղել է պետությանը՝ ասելով, թե միջոցներ չի փոխանցում:
Քիմիոթերապիայի յուրաքանչյուր կուրս ընտանիքին արժենում է 145 հազար դրամ: Աղաբեկյանը հարց է տալիս. քանի՞ քաղցկեղով հիվանդ կարող է իրեն թույլ տալ նման ծախսեր: Իսկ նրանք, ովքեր գումար չունեն, պարզապես պետք է տուն գնան ու մահանա՞ն:
«Երրորդ կուրսը հարցականի տակ է: Բժիշկն ասաց, որ, ամենայն հավանականությամբ, նորից փող չկա: Ահա պետպատվերի իրական աշխատանքը: Դարեր շարունակ քաղցկեղով հիվանդներին բուժում էր պետությունը: Առողջապահության նախարարությունը պարտավոր է սա ապահովել, նախքան այլ ոլորտներ խառնվելը: Ինչ գործի էլ ձեռք տան, ամեն ինչ անփույթ են անում: Դրա համար է մեր բժշկությունը նման ողբալի վիճակում», – վրդովվում է պրոֆեսորը:
Հիվանդին անվճար պառկեցնում են հիվանդասենյակ, բայց բուժումը պետք է վճարի իր գրպանից: Սա ծաղրի է նման. «Ներողություն, փող չկա, համակարգին միացնել չենք կարող»: Քաղցկեղով հիվանդի համար սա դատավճիռ է. հիվանդությունը զարգանում է, ժամանակն սպառվում է:
Աղաբեկյանն անդրադարձել է նաև հայերի՝ արտերկիր բուժման նպատակով մեկնելու թեմային: Եթե մարդիկ գնում են Գերմանիա կամ ԱՄՆ, ուրեմն այստեղ ինչ-որ բան այն չէ. կա՛մ դեղեր չկան, կա՛մ անհասանելի են գնային առումով, չնայած լավ բժիշկներ ունենք:
«Պատրանքներ չունեմ, որ մեր բարձրաձայնումներից հետո Առողջապահության նախարարությունը կարթնանա: Բայց չեմ լռելու: Չունեմ էդ 145 հազար դրամը, ի՞նչ անեմ, հարազատիս ասե՞մ «հաջողություն»: – եզրափակում է պրոֆեսորը:
Էությունը պարզ է. Երկրի ղեկավարությունը միշտ միլիոններ է գտնում իրենց պարգևավճարների համար: Իսկ քաղցկեղով հիվանդներին պետպատվերով փրկելու փողը ինչ-ինչ պատճառներով չկա: Եվս մեկ հաստատում. այս իշխանությանը թքած ունի հասարակ մարդկանց վրա:
