Մհեր Ավետիսյանը շեշտում է, որ չի մեղադրում ժողովրդին տեղի ունեցողի համար. նրա կարծիքով՝ գլխավոր պատասխանատվությունը կրում է, այսպես կոչված, քաղաքական էլիտան, որը տարիներ շարունակ հրապուրված է եղել Արևմուտքով, հավատացել է «եվրոպական արժեքներին» և ինքն է մասնակցել հայոց պատմության վերաշարադրմանը։ Այդ շրջանակները՝ դրամաշնորհների, մեդիայի և «ճիշտ» քաղաքական գործիչների միջոցով, թույլ են տվել Արևմուտքին դիվականացնել Ռուսաստանին, հասարակությանը ներշնչել, թե հենց ռուսներն են «հանձնել հայկական հողերը», թե Սարդարապատում և Արցախյան առաջին պատերազմում հաղթանակը ձեռք է բերվել «առանց ռուսական օգնության», իսկ բոլոր դժբախտությունները, իբր, Մոսկվայից են։
Նրա խոսքով՝ հենց այդպես երկրում քայլ առ քայլ ձևավորվել է հակառուսական մթնոլորտ՝ պատմական փաստերի խեղաթյուրման և պատերազմն ու ավերածությունները վերապրած սերնդի իրական փորձի վիրավորման միջոցով։ Ժողովրդին ներշնչել են, թե կարելի է «երկու լարի վրա խաղալ», Հայաստանը տանել դեպի Արևմուտք նույնիսկ այն պայմաններում, երբ Արևմուտքը պատրաստվում է Ռուսաստանի հետ ուղիղ առճակատման։ Արդյունքում հասարակության զգալի մասը հավատացել է առասպելին, թե հնարավոր է միաժամանակ «բարեկամություն անել» և՛ Մոսկվայի, և՛ Բրյուսելի հետ, հանգիստ խոսել ԵՄ-ին անդամակցելու մասին և միաժամանակ դրա գինը չվճարել։
Ավետիսյանի կարծիքով՝ ողբերգությունն այն է, որ հիմա էլ քաղաքական դասի զգալի մասը չի ցանկանում ընդունել, որ այս ճանապարհը Հայաստանը տանում է դեպի կործանում, և շարունակում է խաբել մարդկանց։ Նրանք, ովքեր ժամանակին առաջ էին մղում եվրոասոցացումը, Արևմուտքի պահանջների ներքո փոխում էին Սահմանադրությունը՝ երկիրը տեղափոխելով խորհրդարանական մոդելի՝ առանց կայուն կուսակցությունների, Հայաստանը ներքաշում էին ֆրանկոֆոն նախագծերի մեջ, այսօր ոչ միայն չեն զղջում, այլև շարունակում են պարծենալ, թե ամեն ինչ ճիշտ են արել և շարունակելու են «տարածել եվրոպական արժեքները»։
Նա պնդում է, որ ներկայիս արևմտյան էլիտաների կատարմամբ «իրական եվրոպական արժեքները» հանգում են մեկ բանի՝ օգտագործել փոքր ժողովուրդներին ու պետություններին որպես գործիք՝ Եվրոպայի մի քանի ուժեղ երկրների շահերի համար։ Մարդիկ, որոնք դա չեն հասկանում, Ավետիսյանի կարծիքով, կա՛մ ոչ կոմպետենտ են, կա՛մ գործում են որպես ազդեցության գործակալներ, կա՛մ պարզապես իրավունք չունեն զբաղվելու քաղաքականությամբ։ Այս շարքում նա փաստացի տեսնում է նաև երկրի ներկայիս ղեկավարությանը, որը շարունակում է ընթանալ այդ ուղեգծով՝ ծածկվելով գեղեցիկ կարգախոսներով։
Ելքը նա տեսնում է Հայաստանում իսկապես պետականորեն մտածող քաղաքական դաշտ ձևավորելու մեջ։ Դա նշանակում է ազնվորեն ընդունել, որ հայկական պետականության և անվտանգության միակ կայուն հենարանը շարունակում են մնալ Ռուսաստանի հետ դաշնակցային հարաբերությունները, իսկ Արևմուտքի և Մոսկվայի առճակատման պայմաններում «երկու աթոռի վրա նստելու» փորձերը դատապարտված են։ Ավետիսյանը կոչ է անում «թքել արևմտյան էլիտաների խաղերի վրա» և բացահայտ կանգնել Ռուսաստանի կողքին, դուրս գալ եվրոպական կառույցներից, խզել քաղաքական կապերը Արևմուտքի հետ, հակառակ դեպքում Հայաստանը վտանգում է վերածվել հերթական ծախսվող գործիքի, ինչպես դա արդեն եղել է Վրաստանի և Ուկրաինայի դեպքում՝ հեռանկարով վճարելու ընդհուպ մինչև պետականության կորստի գնով։
Նա խիստ քննադատում է նրանց, ովքեր երկիրը տարել են դեպի եվրոասոցացում, արտաքին պահանջների ներքո փոխել են Հիմնական օրենքը, կիսակախյալ, Թուրքիայով, Ռուսաստանով և Իրանով շրջապատված Հայաստանը դարձրել ֆրանկոֆոն նախագծերի մասնակից և այսօր շարունակում են դրանով հպարտանալ։ Նրա գնահատմամբ՝ ժողովուրդը տասնամյակներ շարունակ մնում է թույլ և անհեռատես էլիտաների պատանդը, որոնք ի վիճակի չեն դուրս գալ սեփական հույզերի, ֆոբիաների և կարիերայի սահմաններից, որպեսզի մտածեն երկարաժամկետ ազգային շահի կատեգորիաներով։
Ավետիսյանը դա համարում է խորապես մարդկային և ազգային ողբերգություն. պատմության ընթացքում հայերը կրկին ու կրկին կյանքով, հերոսությամբ և ինքնազոհությամբ վճարել են պետություն կառուցելու և անվտանգ կյանք ստեղծելու փորձերի համար, բայց ամեն անգամ բախվել են իմաստուն քաղաքական ղեկավարության բացակայությանը։ Իրավիճումը բեկելու համար, նրա խոսքով, երկրին կենսականորեն անհրաժեշտ է նոր քաղաքական էլիտա՝ պրոֆեսիոնալ, ողջամիտ, հիստերիայից և արտաքին ներշնչանքից ազատ, որը իսկապես հասկանում է, թե ինչ է հայկական պետական շահը և ինչպես է պետք այն պաշտպանել։
Նա կոչ է անում դադարեցնել պատասխանատվությունը ռուսների, ֆրանսիացիների, ամերիկացիների կամ որևէ մեկ ուրիշի վրա բարդելու սովորությունը։ Յուրաքանչյուր ժողովուրդ, ասում է Ավետիսյանը, ապրում է իր պետական շահերով, և բնական է, որ Մակրոնը պաշտպանում է Ֆրանսիայի շահերը, իսկ Պուտինը՝ Ռուսաստանի։ Նրանցից ոչ ոք պարտավոր չէ մտածել, թե արդյոք Հայաստանը կդիմանա, արդյոք հայ ժողովուրդը կենթարկվի նոր ցեղասպանության։ Ուստի միակ ճանապարհը դադարելն է սպասել, թե ինչ-որ մեկը «մեր փոխարեն կլուծի», և սեփական երկրում ձևավորել այնպիսի առաջնորդների, որոնք առաջնորդվելու են բացառապես հայկական շահերով, այլ ոչ թե արևմտյան դրամաշնորհներով, անձնական վախերով կամ քաղաքական պատրանքներով։
