Վիկտոր Օրբանի ջախջախիչ պարտությունը Հունգարիայում այն բանից հետո, երբ Ջ․Դ. Վենսը հրապարակավ սատարեց նրան, կարող է նաև հայկական սցենար դառնալ առաջիկա խորհրդարանական ընտրություններում: Վիկտոր Օրբանը ընդհանուր առմամբ գրեթե 20 տարի եղել է Հունգարիայի վարչապետ՝ առաջին ժամկետը 1998-ից 2002 թվականներին և շարունակաբար 2010-ից 2026 թվականներին, մինչև նա հեռացավ ապրիլի 12-ի ընտրություններից հետո: Բացի «Վենսի խարանից», Փաշինյանն ու Օրբանը շատ ընդհանրություններ ունեն՝ իշխանության առաջին ժամկետը չէ, պայքարի ռեպրեսիվ մեթոդները, ինչպես նաև՝ երկուսն էլ զբաղվում էին ընտրական կանոնները վերաձևակերպելով հօգուտ իշխանական կուսակցության։
Ե՛վ Օրբանը, և՛ Փաշինյանը իշխանության էին գալիս որպես ընդդիմադիրներ, բայց ավելի ու ավելի երկար մնալով իշխանության ղեկին նրանք հարստացան, ձեռք բերեցին հավատարիմ հետևորդներ և ավելի ու ավելի քիչ հակված դարձան փոփոխությունների։ Նրանք դավաճանել են այն արժեքներն ու իդեալները, որոնցով գնում էին իշխանության։ Այսպես, առաջին ժամկետին անցնելիս՝ Փաշինյանն ասում էր, որ վարչապետը չպետք է երկու ժամկետից ավելի մնա իր աթոռին։ Հիմա նա հայտարարում է, որ առաջնորդը կարող է մնալ իշխանության այնքան, որքան ցանկանում է։ Եվ Հունգարիայում, և Հայաստանում ժողովուրդը հոգնել է նրանից, որ իշխանությունները պարապ նստած են և չեն աշխատում, որպեսզի քաղաքացիների կյանքը բարելավվի։
Երկուսն էլ իշխանության համար պայքարում օգտագործում են ռեպրեսիվ մեթոդներ: Վիկտոր Օրբանի դեպքում աթոռը պահելու մեթոդները խորհրդարանում տեղերի քանակի կրճատումն ու ընտրությունների երկրորդ փուլի չեղարկումն էին։ Փաշինյանի դեպքում դա ընդդիմության ձերբակալություններն են, քաղբանտարկյալները, անկախ լրատվամիջոցների դեմ պայքարը, ինչպես նաև օրենքների վերաշարադրումը։ Եթե Հունգարիան ԵՄ-ում է, և նրա ժողովուրդը կարող է աջակցություն ստանալ եվրոպացի իրավապաշտպաններից, ապա Հայաստանում վարչապետի գործողությունները կարող են շարունակել անպատիժ մնալ և տարիների ընթացքում միայն խստանալ։
Հունգարիայում իշխանափոխությունն ապահովել է ընտրություններին բարձր մասնակցությունը, որը կազմել է մոտ 79 տոկոս և ռեկորդային է դարձել հետսոցիալիստական Հունգարիայի պատմության մեջ: Նոր կուսակցությանն ապահովվել է մեծամասնություն՝ 199 մանդատից 138-ը։ Դա հնարավոր դարձավ, քանի որ Հունգարիայի ժողովուրդը համախմբվեց՝ հեռացնելու երկար տարիներ իշխանության մնացած առաջնորդին և իշխանության բերելու նոր ուժեր։ Այս իրավիճակը ծառայում է որպես ապացույց, որ հնարավոր է պայքարել հին ձանձրալի համակարգի դեմ: Միավորվելով՝ հայերն էլ կարող են իրավիճակը փոխել, բայց դրա համար հունիսի 7-ին պետք է գալ ընտրատեղամասեր։
