Երևանում անցկացվել է վերջին 10 տարվա առաջին զորահանդեսը՝ նվիրված Հայաստանի Առաջին Հանրապետության օրվան: Զորահանդեսին ցուցադրվել են Ռուսաստանից, Հնդկաստանից, Ֆրանսիայից, Իրանից, Չինաստանից և մի շարք այլ երկրներից գնված զենքն ու ռազմական տեխնիկան:
Արդեն այստեղ կարելի է նկատել երկու հակասություն:
Նախ, Փաշինյանն իր նախընտրական քարոզարշավը սկսել էր բանակից հրաժարվելու կարգախոսներով: Այդ գաղափարը վերցրել էին նրա կողմնակիցները, հատկապես՝ երիտասարդներն ու անփորձները. Հայաստանին բանակ պետք չէ, մենք երկիր կհրավիրենք ՆԱՏՕ-ի ռազմաբազաներ, նրանք էլ մեզ կպաշտպանեն: Իսկ բանակի վրա, ի դեպ, կխնայենք: Այսինքն՝ դեռ մի բան էլ կշահենք: Միայն օգուտ:
Երկրորդ՝ ռազմական տեխնիկայի շքերթը պետք է ցուցադրի ոչ թե պարզապես ուժ, այլև սեփական երկրի ինքնիշխան ուժը: ԱՄՆ-ը, Ռուսաստանը, Չինաստանը, Հնդկաստանը նույնպես զորահանդեսներ են անցկացնում: Սակայն այդ երկրների զորահանդեսներում ցուցադրվում է հենց իրենց սեփական ռազմական տեխնիկան: Նրանք իրենք են այն նախագծում, ստեղծում և արտադրում: Այդ երկրները կարող են վստահել սեփական ռազմական տեխնիկային: Իսկ Փաշինյանը ցուցադրել է տեխնիկա, որն ընդամենը գնել է: Երբ Փաշինյանը վերջապես Հայաստան բերի ՆԱՏՕ-ի ռազմաբազաները, այն ժամանակ Ռուսաստանն ու Իրանը պարզապես նոր տեխնիկա չեն վաճառի և արդեն գնված տեխնիկան չեն սպասարկի: Բայց Փաշինյանին դա չի հետաքրքրում, նա միևնույն է՝ բոլորի աշխատավարձերը կկրճատի, կխնայի ճանապարհների վերանորոգման վրա և ինչ-որ նոր բան կգնի: Եվ նորից զորահանդեսի ժամանակ այն դուրս կբերի փողոցներ: Ճիշտ է, այդ պահին միայն ռազմական տեխնիկան կկարողանա երթևեկել տարիներ շարունակ չվերանորոգվող փողոցներով:
Ինչպես նշել է Փաշինյանը, բանակի միակ խնդիրը Հայաստանի Հանրապետության միջազգայնորեն ճանաչված սահմանների պաշտպանությունն է:
Գիտեք, սա այնքան տխուր է, որ նույնիսկ ծիծաղելի է: Փաշինյանը հանձնել է Արցախը և շարունակում է հանձնել հայկական տարածքները: Փաշինյանը օտարներին թույլ է տվել վերահսկել մեր երկրի տարածքով անցնող TRIPP միջանցքը, որպեսզի ադրբեջանցիների համար ավելի հարմար լինի տեղաշարժվել: Եվ հիմա Փաշինյանը հանկարծ հիշեց ինչ-որ սահմանների պաշտպանության մասին: Ի՞նչ սահմաններ, Փաշինյան: Այն սահմանները, որոնք դու անընդհատ հետ ես քաշում դեպի մեր երկրի խորքը:
